يكصد و چهارمين سوره از كلام الله مجيد، سوره مباركه هُمَزَه است. همزه به معناي عيب‌جو و طعنه زن است.
در اين سوره از كسانى كه از ديگران عيب‌جويى كرده و با حركات چشم و ابرو مسخره‏‌شان مى‏ كنند و به ثروت‌هاى جمع شده خود مغرورند نكوهش شده است و وعده آتش به آنها داده شده و آيات تنذيرى اين سوره مربوط به آغاز دعوت و دوران درگيرى با اشراف است.
سوره هُمزَه بعد از سوره قيامت نازل شده و از سوره‏‌هاى مكى است و 9 آيه دارد.